30 juli 2014

Column

Madeleen Koldewe
Aytug-Aydin-Photography_Madeleen-Koldewe

Madeleen zeilt tijdens de woensdagavond cup met
haar broer Rik mee op de Boekanier.
Ze schrijft speciaal voor de WSVLH over haar ervaringen.

 

 Aytug Aydin Photography

Experimenteel trimmen tot de ketting breekt

“Los, alles los!” De giek giert over mijn hoofd heen. In een reflex grijp ik de grootschoot. Vliegles volgt. Van Stuurbord naar bakboord naar bijna overboord. My god, wat is de dijk dichtbij. De spinnaker is binnen. Enigszins nat. Iemand rolt de fok in en we laten het grootzeil naar beneden vallen terwijl Niels de motor start. Waar is voor, waar is achter? Gelukkig is er geen verwarring tussen boven en beneden. Wat is er aan de hand? Rik stormt vanuit binnen de kuip in met de noodhelmstok in zijn handen. O, jee… Hopeloos stuurloos…

Deze woensdag-zeildag begon zo goed, met een positief bericht van de kapitein. “Uit de analyse blijkt dat we 0.3 knopen harder moesten varen vorige week. Dan zouden we 1e zijn geworden. Dat moet haalbaar zijn. Daarom besteden we extra aandacht aan de trim vandaag. We gaan experimenteren. Ook al kost dat ons plekken.” Zo gezegd, zo gedaan.

Niels achter het roer, Rik in de rol van instructeur. En daar is hij goed in. Ooit een bijlesje natuurkunde gehad van hem, vervolgens haalde ik alleen maar negens. Dus; alle vertrouwen. En terecht blijkt. We varen de ‘ZIZ’ – Zuidgat uit > Sport I > Zuidgat in. Mooie lange rakken geven ons tijd om experimenteel te trimmen. Tobias en Rik trimmen het relatief nieuwe grootzeil zo goed af dat de Boekanier richting 100% loopt van wat hij kan met de weersomstandigheden van het moment. Ook voor de wind. Bart en ik leren meer over de stand en mogelijkheden van de fok. Ik leer de taal van de telltails te verstaan en ik begrijp ineens waarom de fok een blauwe lijn heeft. 

De snelheid zit er goed in. We naderen het Zuidgat voor de tweede keer. De spinnaker laten we staan. Het kan net, of toch niet? Iedereen in hoogste paraatheid. De spi moet direct naar binnen als Niels het zegt. Op een haar na glijdt het blauwe zeil met 8 knopen over het water. Iets meer wind en we gaan om. Mijn hartslag is hoger op dit moment dan tijdens een hardloopwedstrijd. Heerlijk; dit is zeilen. Er is niets anders dan het hier en nu in samenspel met de elementen. 

Dan buldert de kreet: ‘los.’ De boot duikt plotseling richting de dijk. Niels gebaart naar Rik dat de boot niet meer bestuurbaar is. Alle zeilen gaan omlaag. De noodhelmstok wordt op het roer geplaatst. De rust keert terug op de boot. Ik tracht de adrenaline te temperen met nicotine. Even op adem komen terwijl we de box inbrommeren. Wat is de oorzaak? Het blijkt de stuurketting te zijn. Die is gebroken. Gelukkig zijn wij nog heel. Heel? Rijker en sterker zijn we. Ook dit kunnen we aan. Beware Woensdagavondracers. Als de ketting is gemaakt, maken wij een serieuze comeback. 

Hoop ik…