MENU

Madeleen Koldewe ZeilenColumn

Madeleen Koldewe

Madeleen zeilt tijdens de woensdagavond cup met
haar broer Rik mee op de Boekanier.
Ze schrijft speciaal voor de WSVLH over haar ervaringen.

De romantiek van het Zwanenmeer op het Markermeer

Het Markermeer schittert door het maanlicht. Fonkelende sterren verlichten de hemel. In dit licht strijden twee Bavaria’s met elkaar richting de finish. Als een paringsdans tussen twee zwanen, ontmoeten de schepen elkaar en vlak voordat ze samen komen, gaan zij uiteen. De zeilen ruisen bij de klapjes die zij maken. Telkens weer. De zeilers op deze Bavaria’s, de Engelina en de Festa, zien dit prachtige schouwspel waarschijnlijk niet zelf. De teams werken hard, ze strijden, ze zeilen. Net als wij. Maar ik kon het niet laten om achterom te kijken. Dit is te magisch om voorbij te laten gaan.   
 
Wij laten hen ook niet voorbij gaan. Niet nog een keer. We finishen in het donker, met nog enkele schepen achter ons. De stem van Tobias schalt over het water: “Boekanier!” Traditioneel volgt het gehele team met; “Arrrrr!” Zo weet de wedstrijdleiding wie over de finishlijn glijdt. “Jullie zijn de herrieboot”, werd eens met een knipoog opgemerkt. Dat klopt wel. Ons team is fanatiek, wij willen graag en we varen met plezier. Dat komt ook vocaal tot uiting. 
 
Ik verhef mijn stem om boven de motor uit te komen. Terwijl ik achter het roer sta, tuigen de jongens de boot af. De andere Koldewe is kapitein voor even. En daar maak ik gebruik van. “Heren, schiet eens op! Hang de stootwilgen uit, maak de landvasten klaar, sta niet zo te lummelen. Het bier wordt warm en de bitterballen koud. Evalueren kan ook op de kade.” Met het stuurwiel in mijn handen, bepaal ik de koers en deel ik de commando’s uit. Dat voelt best goed. 
 
In gedachten ga ik terug naar de gevaren wedstrijd. We voeren als eerste over de startlijn, verloren snelheid met het eerste kruisrakje, we maakten het goed met de spinnaker. De top 5 halen we niet. Daarvoor verloren we te vaak onze snelheid. Nog een laatste blik over het verlichte water voordat ik de boot de haven instuur. Het gevoel van romantiek en tragiek dat het Zwanenmeer oproept, valt binnen. Nog drie wedstrijden te varen dit seizoen. Nog drie maal de romantiek ervaren van het zeilen in de avond. Nog drie maal varen tot de tragiek van het afscheid van dit seizoen. 
 
Tip: wil jij ook nog geen afscheid nemen van het wedstrijdseizoen? Vaar dan mee met de Lelystad Regetta op 11 en 12 oktober.
Reageren op de column? Dat mag altijd>>