MENU

Column

Madeleen Koldewe

Madeleen zeilt tijdens de woensdagavond cup met
haar broer Rik mee op de Boekanier.
Ze schrijft speciaal voor de WSVLH over haar ervaringen.

In de startblokken. Vandaag eindigen we in de top drie!

Woensdagochtend 6 uur, ik tik mijn wekker uit en pak slaperig mijn telefoon. Ik negeer de whatsapp’jes die ’s nachts zijn binnengekomen en open de app Windguru. Zon en weinig wind luidt de voorspelling. Als trouwe weervrouw van ons zeilteam stuur ik de voorspellingen door naar de appgroep Boekaniers. De foto van vorige week liet een ander weerbeeld zien. Toen luidde de voorspelling ‘Windkracht veel, we zeilen de zeilen aan vlokken. Ik waai van de steiger.’ Als amateuristisch en lichtelijk onhandig zeilmeisje probeer ik op andere manieren mijn bijdrage te leveren aan het zeilteam van mijn broer.

Elke woensdagavond zeilen we vanaf onze thuishaven Jachthaven Lelystadhaven mee met de wedstrijden georganiseerd door Watersportvereniging Lelystadhaven. Dat doen we met de boot van broer Rik. Een oude optima 101. Een fantastisch leuk schip met een kleine identiteitscrisis. De ene dag zetten we de Boekanier in als borrelboot de andere dag als wedstrijdmonster. Hij wil ontzettend hard lopen. Hoewel, dat willen wij. Wij het team. Broer Rik als kapitein, Niels als voordekker, Tobias als grootzeiltrimmer en ik als fokvrouw. De Boekaniers. Arr, matey, ye shivers me timbers!

Twaalf uur later komen we samen om te eten en de tactiek van de dag te bespreken. Meestal kook ik. Alleen vandaag niet. Tobias zorgt voor salade. Licht voer, voor licht weer. We bespreken de tactiek van de dag. Twee weken geleden mocht ik op de Salona meevaren. Het superschip van Martijn, eigenaar van de jachthaven. Wat ik daar leerde, deel ik met het team. “Kijk naar het wedstrijdveld, trek je eigen plan, en loef je tegenstander eruit.” Is dat nieuwe informatie? Nee, maar herhaling helpt bij de focus. 19.00 uur palaver. “Allemaal in de startblokken. Want vandaag eindigen we in de top drie!” Ja… De kapitein verlaat de boot voor het palaver. Op mijn gemakje maak ik koffie voor de mannen. Stress is voor later. Allemaal in de houding als de kapitein weer terug is. De baan is bekend. Start, Noordgat in het midden eruit, Zuidgat er weer in, finish. Een korte baan, passend bij missende wind. De sms ‘Wind aan Lelystadhaven’ naar 5454 verzonden door Tobias, heeft niet geholpen. Met een sigaret in mijn mond gooi ik een landvast los. Al mijn vrouwelijkheid verwatert op het water. We zijn los, we gaan!

“Hijs het zeil, rol de fok uit. Zet de koffie weg, we maken ons klaar voor de start”, roept de kapitein. Bloed begint te stromen, het zuchtje wind brengt ons naar de startlijn. Vlakbij de dijk komen we de Festa tegen. Ons zeil hangt aan bakboord, wij hebben voorrang, zij mogen wijken. Vriendschappelijk zwaaien we naar elkaar, rivaliserende blikken kruisen elkaar. De starttoeter luidt, we glijden over de startlijn, trimmen de zeilen en verplaatsen het gewicht. Zoekend naar golven, zoekend naar tekenen van wind. Aan stuurboordkant dobbert een boot. Daar is geen wind. Een kruisrakje volgt om alle windvlagen mee te krijgen. Niels maakt de spinaker klaar. We gaan overstag en hijsen de spi. “Omhoog met dat ding!” We weten hoe, we staan niet op de juiste positie, maar het lukt. Goed? Nee, het kan beter. Maar we gaan. Niels knoopt dunne lijntjes aan elkaar en vervangt de zware schoten. Twee mannen op het voordek vliegeren ons naar de overwinning. Het Zuidgat volgt spoedig. We gijpen om de dijk nadat de spi weer naar beneden is gehaald. Een kwieke tegenstander gaat ons voorbij aan bakboordzijde. Waar kwam hij vandaan? We trimmen de zeilen en stevenen af op de finish. De toeter gaat. Arrrrrr! Euforie schelt traditioneel uit onze longen over het water. We weten dat we goed eindigden.

De boot snel de box in. Op naar de Yachtclub voor een welverdiend biertje, de bitterballen van Arjen en wachten op de uitslag. En het is de moeite waard. Wij, de Boekaniers, eindigen als tweede! De hoogste notering ooit voor ons. Eat your hart out! Volgende week eindigen we als eerste. Arrrr! Wordt vervolgd….